Kontynuujemy spacer po dzielnicy Nomentano, podążając wzdłuż via Nomentana. Przed nami ostatni akt tej miejskiej symfonii.

Nasz poprzedni etap zakończyliśmy przy kompleksie Sant’Agnese. Wyjdźmy z jego świętych murów i wróćmy na via Nomentana. Skręćmy w lewo.

Już po kilku krokach, przy numerze 355, spogląda na nas z ukosa willa, której historia to opowieść o przemianach. Dawna Villa Nomentana, przebudowana w 1906 roku przez Giuseppe Marianiego, dziś mieści zakon Suore del Sacro Cuore di Maria, zgromadzenie żeńskie działające na prawie papieskim.

Siostry oddają się opiece nad sierotami.

Idąc dalej, napotykamy coś, co wygląda jak fragment antycznej planszy do gry w „Jengę”: to Mausoleo Tor di Quinto.

Dziś już w kawałkach, ale kiedyś było dumą przy antycznej via Flaminia. Powstało w I lub II wieku, zbudowane z rzymskiego betonu i okryte marmurem, jak przystało na czasy, kiedy nawet grobowce miały swój styl. Mauzoleum składało się z dwóch identycznych bębnów ustawionych na wysokim podium. Archeolog Giacomo Boni, specjalista od grzebania w przeszłości, odkopał ruiny w 1875 roku i postanowił złożyć je ponownie w jedną całość. Dziś widzimy tylko jeden bęben, drugi bowiem został kupiony przez barona Alberto Blanca, który postanowił go zainstalować… w swojej willi po drugiej stronie ulicy.

Spójrzmy zatem na Villa Blanc przy numerze 216. Oto przykład eklektycznej architektury z końca XIX wieku, czyli miksu wszystkiego, co eleganckie i modne.

Willa była rezydencją wspomnianego już barona Alberto Blanca, dyplomaty, ministra spraw zagranicznych Królestwa Włoch w latach 1893–1896 i człowieka o wyrafinowanym guście. W 1893 roku kupił porzuconą winnicę i zamienił ją w perłę architektury miejskiej. Niestety, długo się nią nie nacieszył, zmarł kilka lat po ukończeniu prac. Dziś Villa Blanc, otoczona parkiem o powierzchni 39 000 m², jest siedzibą LUISS Business School, tam kształcą się nowi baronowie świata finansów.

Idźmy dalej. Mijając ulicę via Asmara, docieramy do parku, w którym ukrywa się nieco melancholijna Villa Leopardi Dittajuti.

Rezydencja wzniesiona pod koniec XIX wieku z rozmachem i wyobraźnią w stylu neośredniowiecznym. Należała do rodu Leopardi Dittajuti, ziemian z Marchii, którzy nie narzekali na brak gotówki. W 1975 roku kompleks został wywłaszczony przez władze miasta i zamieniony w park publiczny. Sama willa długo służyła jako biuro rady dzielnicy, a dziś… zamknięta, czeka na swoją drugą młodość. Na szczęście park nadal tętni życiem.

A pod nim? Tu zaczyna się historia z dreszczykiem. Katakumby Coemeterium Maius. Zbudowane w III wieku, opuszczone w IX, zapomniane i w końcu odkryte w 1493 roku. Ich tajemnicza nazwa „Maius” sugeruje coś wielkiego, ale skala ich nieco rozczarowuje. Legenda głosi, że nauczał tu sam św. Piotr. Problem w tym, że katakumby powstały ponad 150 lat po jego śmierci, więc chyba pomylono apostoła z jakimś równie gorliwym przewodnikiem…

Pochowana miała tu być św. Emerencjana, siostra św. Agnieszki, ukamienowana jako katechumenka podczas modlitwy przy grobie siostry. Kościół uznał jej śmierć za chrzest krwi i ogłosił męczennicą. Jej szczątki przeniesiono potem do bazyliki św. Agnieszki. W katakumbach spoczywają również święci Papiasz i Maur, żołnierze męczennicy z III wieku, oraz św. Wiktoria, Feliks, Aleksander i drugi Papiasz, dziś bardziej anonimowi, ale w starożytności znani i czczeni. Badania katakumb przeprowadził Antonio Bosio w roku 1601.

Zwiedzanie możliwe, ale nie dla każdego. Trzeba uzyskać zgodę Papieskiej Komisji Archeologii Sakralnej, a ta nie wydaje biletów na ładne oczy. Trzeba udowodnić naukowe zainteresowanie. Grupa maksymalnie 15 osób, koszt 15 euro, czas zwiedzania: 75 minut. Schodzi się oryginalnymi schodami z czasów papieża Damazego (IV wiek). Katakumby mają 2 poziomy, łączą się z katakumbami św. Agnieszki, a wewnątrz zachowały się freski, rzeźby, epigrafy i tzw. Baptysterium św. Piotra, choć w rzeczywistości była to po prostu… studnia z wodą do zaprawy murarskiej. Cuda Rzymu: nawet zbiornik na cement może mieć aureolę!

Wychodzimy na powierzchnię i wracamy na główną ulicę. Dochodząc do świateł, skręcamy w lewo. Tu rozchodzą się dwie ulice: via Tembien na prawo, via Tripoli na lewo. Wybieramy tę drugą. Mijamy via Fezzan i skręcamy w prawo w via Chisimaio. Ktoś może zapytać: „Ale po co tu przyszliśmy? To przecież zwykłe osiedle!” A my odpowiadamy: „To jest Rzym, tu zwykłe rzeczy nie istnieją.”

Na środku Piazza Elio Callistio stoi coś, co miejscowi nazywają Sedia del Diavolo, czyli Krzesło Diabła.

Brzmi złowieszczo. I bardzo dobrze, bo to tylko dodaje uroku. W rzeczywistości są to ruiny mauzoleum Elio Callistio, wyzwoleńca cesarza Hadriana.

Powstało w II wieku, było dwupiętrowe, z dolną komorą półpodziemną, wyłożoną białą mozaiką. Całość zwieńczona była sklepieniem żebrowym, konstrukcją bardzo rzadką. Główna komora grobowa miała kopułę. Po zawaleniu się fasady ruina zaczęła przypominać tron, ale nie boski, tylko… diabelski. I tak już zostało.

Wracamy na via Nomentana i kontynuujemy nasz spacer, zostawiając za sobą duchy świętych, widmo starożytnych akweduktów i resztki mauzoleów. Tym razem idziemy dalej, przechodzimy nad szerokim torowiskiem, gdzie pociągi mkną jak strzały… no, może raczej jak ospałe żółwie w godzinach szczytu.

Po dłuższym, ale przyjemnym spacerze, w którym towarzyszą nam rześkie podmuchy znad rzeki i zapach miejskiego parku, docieramy do Parco Nomentano, zielonego zakątka, gdzie czas płynie wolniej, a dzieciaki biegają, jakby właśnie wymyślono piłkę na nowo. W sercu parku, przerzucony z gracją nad rzeką Aniene, stoi Ponte Nomentano.

Zbudowany w I wieku Ponte Nomentano to jeden z najstarszych mostów w Wiecznym Mieście. Wraz z Ponte Milvio i Ponte Salario, tworzył antyczne trio najważniejszych przepraw pozamiejskich.

Pierwotnie wzniesiony z bloków tufu, z wyjątkiem archiwolt, które dla większej elegancji wykonano z trawertynu, most miał trzy łuki, z których środkowy wynosił się ponad pozostałe niczym cesarz wśród pretorian. Ale jak to w historii bywa, nastały czasy zamętu i w 547 roku, podczas oblężenia Rzymu, Ostrogoci zniszczyli fragment mostu. Na szczęście, z niemal rzymską punktualnością, odbudowano go już pięć lat później, w 552 roku.

W VIII wieku, za pontyfikatu papieża Adriana I, most przeszedł metamorfozę: z mostu w fortecę. Dodano dwie wieże, żeby nie tylko przechodzić, ale i bronić się. Potem, w XV wieku, na zlecenie papieża Mikołaja V, wzniesiono mury obronne, czyniąc z mostu prawdziwą twierdzę. Most zyskał wtedy wygląd, który bardziej przypominał warownię niż infrastrukturę drogową.

Legendy głoszą, że właśnie tu, 25 grudnia 800 roku, Karol Wielki spotkał się z papieżem Leonem III. Czy to prawda? Trudno powiedzieć, ale miejsce idealne na rozmowy o koronie i władzy, ani za blisko Watykanu, ani za daleko od wojska.

Pod koniec XV wieku most przeszedł w ręce prywatne, najpierw rodu Orsini, potem Pazzi. W 1532 roku zmienił funkcję i stał się komorą celną, czyli miejscem, gdzie pobierano opłaty od towarów. Most, który kiedyś łączył ludzi, zaczął też ściągać z nich daniny, taka rzymska ironia.

W XVII wieku, za pontyfikatu papieża Innocentego X, dobudowano dwa boczne ceglane łuki, które upamiętniono herbem papieża. W 1849 roku, podczas najazdu Francuzów, most znów został uszkodzony, ale nie na długo, odbudowano go w 1856 roku.

Aż do 1924 roku, Ponte Nomentano pełnił rolę głównej przeprawy łączącej Rzym z północnymi okolicami. Dziś, choć od 1997 roku zamknięty dla ruchu samochodowego, wciąż otwarty jest dla pieszych, marzycieli, zakochanych, biegaczy i… historyków z lupą w ręku.

Za mostem skręćmy w lewo. Czeka na nas kolejna niespodzianka: ruiny Mauzoleum Meneniusza Agrypy.

Mamy tu pewien historyczny zgrzyt. Otóż Menenios Agrypa żył sześć wieków wcześniej, więc przypisywanie mu tego grobowca to trochę jakby mówić, że Kopernik zaprojektował rakiety NASA.

Mauzoleum pochodzi z przełomu I i II wieku i ma kształt klasycznej rzymskiej rotundy, okrągły plan, masywna podstawa, cement, bloki żółtego tufu, a sklepienie wykonano z fragmentów amfor. Grobowiec został odkryty zupełnie przypadkowo, podczas prac budowlanych w latach 20. XX wieku. W Rzymie, gdy kopiesz fundamenty, nie wiesz, czy trafisz na rurę, czy na cesarza.

Idźmy dalej, skręcamy w lewo w via Maiella, a następnie na skrzyżowaniu w prawo. Prosto, bez błądzenia, aż dojdziemy do ostatniego przystanku dzisiejszego spaceru: Piazza Sempione.

Plac ten powstał w latach 20. XX wieku, kiedy urbanistyka wzięła się na poważnie za porządkowanie tego fragmentu miasta, tworząc nową dzielnicę: Città Giardino Aniene, czyli „Miasto-Ogród”, inspirowane angielską ideą łączenia miejskiej wygody z zielenią i świeżym powietrzem. Nazwa Piazza Sempione pochodzi od przełęczy między Alpami Pennińskimi a Alpami Lepontyńskimi.

Projekt placu wyszedł spod ręki Gustava Giovannoniego, architekta, który z wielką pasją projektował przestrzeń miejską. On też zaprojektował stojący tutaj kościół, Chiesa dei Santi Angeli Custodi.

Wzniesiony w latach 1924–1925 za milion lirów. Dziś pewnie nie wystarczyłoby to nawet na remont dachu, ale wówczas była to inwestycja godna aniołów.

Fasada kościoła jest klasyczna i monumentalna, dwupoziomowa, z inskrypcją: „Angelis custodiabus”, czyli „Aniołom Stróżom”, którym kościół został poświęcony. Wnętrze zachwyca, szczególnie freski w kopule autorstwa Aronne Del Vecchio z 1962 roku: „Adorujący Aniołowie”, „Archanioł Michał”, „Archanioł Rafał”, „Trójca Święta” oraz „Raj Aniołów”, wszystko, czego dusza potrzebuje, by poczuć się lekko i niebiańsko.

Kaplice Madonna della Misericordia i Santissimo Crocifisso zaprojektował Michele De Angelis, a ołtarz główny ozdobiony jest wizerunkami aniołów i napisami, które przypominają, że anioły towarzyszą człowiekowi od narodzin aż po kres:

„Primi gressus hominis” – „Pierwsze kroki człowieka”
„In transitu hominis” – „W chwili przejścia człowieka”

Zanim zakończymy spacer, spójrzmy jeszcze na siedzibę Municipio Roma III, zgrabny budynek administracyjny, który z wdziękiem pilnuje placu.

A na środku Piazza Sempione znajduje się pomnik patronki dzielnicy: Madonna della Misericordia, ustawiony w 1948 roku, w czasach, gdy Rzym leczył rany wojny, a nadzieję upatrywał w miłosierdziu.

I tak kończymy nasz cykl spacerów po via Nomentana, arterii, która znała triumfy cesarzy, modlitwy męczenników i kaprysy arystokracji. Do usłyszenia na kolejnych ścieżkach Wiecznego Miasta, bo Rzym nigdy nie mówi „żegnaj”, tylko „do zobaczenia”.

——————————-
Podoba Ci się Spacerownik po Rzymie? Postaw nam kawę, przy kawie teksty szybciej się piszą

BIBLIOGRAFIA:

• Filippo Coarelli, Dintorni di Roma, Roma-Bari 1981;
• Giuseppe Scarfone, La sedia del Diavolo, Roma 1976;
• Isabella Belli Barsali, Le ville di Roma, Milano 1970;
• Franco Onorati, Villa Blanc sulla Nomentana, Roma 1984;
• Claudio Rendina, Le chiese di Roma, Roma 2000;
• Giorgio Carpaneto, I rioni e i quartieri di Roma, Roma 2006.

Artykuł Nomentano cz.3 – w stronę Piazza Sempione pochodzi z serwisu Zagubieni w Rzymie.

Kontynuujemy nasz spacer po dzielnicy Nomentano, eleganckim fragmencie Rzymu, który choć nie zawsze rzuca się w oczy, potrafi oczarować tych, którzy zdecydują się zejść z utartych turystycznych szlaków. Ostatnio zakończyliśmy naszą wędrówkę w urokliwym kompleksie Villa Torlonia, gdzie Mussolini urządził sobie rezydencję, a potem ukryto tam nawet schron przeciwatomowy.

Dziś rozpoczynamy przy bramie głównej Villi Torlonia. Wychodzimy z parku, przeciągamy się pośród cyprysów i palm jak po solidnej drzemce po niedzielnym obiedzie, po czym skręcamy w prawo, a zaraz potem znów w prawo, w ulicę via Alessandro Torlonia, która, jak nietrudno się domyślić, nosi imię bankiera, który w XIX wieku zamienił dzikie pola w eleganckie ogrody. Następnie w lewo w via Giovanni Battista de Rossi i już po chwili stajemy przed… cóż… architektonicznym wyzwaniem estetycznym, czyli budynkiem pod numerem 9.

To Edificio dell’Ordine dei Medici, czyli siedziba rzymskiej izby lekarskiej. Architektonicznie raczej nie zachwyca. Ale za to historia jego powstania jest ciekawsza niż jego elewacja. Wzniesiony w latach 1966–1972 według projektu Piero Sartogo, Carlo Fegiza i Domenico Gimigliano, był to pierwszy poważny projekt młodego, zaledwie 30-letniego rzymskiego architekta Sartogo. I trzeba przyznać, jak na debiut, to całkiem nieźle. Później Sartogo wypłynął na szersze wody i projektował m.in. w Nowym Jorku (Ristorante Toscana, sklep Bulgari, Banca di Roma), Waszyngtonie (Ambasada Italii) oraz Tokio, gdzie znów maczał palce w wystroju sklepu Bulgari. Można powiedzieć: od izby lekarskiej do ambasad i luksusu.

Idźmy dalej. Droga rozdwaja się jak spaghetti na widelcu, my wybieramy tę po lewej stronie i po chwili dochodzimy do eleganckiego Largo di Villa Massimo. W cieniu wysokich drzew, za ogrodzeniem skrywa się Villa Massimo, niemal zapomniana perła Rzymu, która przeszła długą drogę od wiejskiego dworku do kulturalnej ambasady Niemiec.

W XVI wieku rodzina Massimo – jedna z tych starych rzymskich familii, które miały więcej tytułów niż pokoi w pałacach, zakupiła okoliczne winnice i postawiła tutaj skromne casino, czyli domek letniskowy, nie kasyno (choć kto wie, co tam się działo). Obecna forma willi pochodzi jednak z XVIII wieku, to dwukondygnacyjny budynek z antresolą i wieżą widokową.

Przed willą kiedyś znajdowała się rzymska fontanna, ale w Rzymie dzieła sztuki wędrują jak turyści. Dziś fontannę możemy podziwiać w Villa Abamelek na Janikulum, rezydencji ambasadora Federacji Rosyjskiej (no cóż, historia potrafi być zaskakująca).

W 1910 roku Villa Massimo została wykupiona przez państwo niemieckie, które miało ambitny plan: stworzyć tutaj centrum kultury niemieckiej. W okresie międzywojennym willa była siedzibą Instytutu Historycznego Niemieckiego w Rzymie i schronieniem dla artystów z Północy, którzy chcieli tworzyć pod rzymskim słońcem. W latach 30. budynek przebudowano według planów Michele Busiri Vici, adaptacja była konieczna, bo dzielnica Nomentano się zmieniała, a sztuka nie lubi być w tyle za urbanistyką.

Podczas II wojny światowej willę przejęło wojsko włoskie, ale po wojnie wróciła w ręce Niemców. W 1949 roku powstała tu Niemiecka Akademia Rzymska, która do dziś promuje sztukę niemiecką we Włoszech. Co roku dziesięciu artystów wyłonionych w Niemczech otrzymuje możliwość zamieszkania i tworzenia tu przez 10 miesięcy. Mają do dyspozycji pokoje, atelier, ogrody i święty spokój. Wystawy stypendystów można podziwiać w tutejszych galeriach. Villa Massimo jest dziś uważana za jedno z najważniejszych centrów kulturalnych w Rzymie, a dla wielu: artystyczną ziemię obiecaną.

Wracamy na via Giovanni Battista de Rossi i mijamy po prawej stronie szary kościół, który łatwo przeoczyć, ale nie warto. To Chiesa Nostra Signora del Santissimo Sacramento e dei Santi Martiri Canadesi, nazwa dłuższa niż niejedna homilia.

W 1950 roku architekt Bruno Maria Apollonj Ghetti przedstawił swój projekt Kongregacji Najświętszego Sakramentu. Plan zatwierdzono, machina ruszyła i w 1955 roku, dokładnie 14 czerwca, kościół został poświęcony.

Od 1 listopada 1962 jest to narodowy kościół Kanady. Znajdziemy tu kaplice poświęcone kanadyjskim męczennikom z XVII wieku, misjonarzom, którzy ponieśli śmierć wśród plemion indiańskich. Wnętrze zdobią freski, rzeźby, witraże i relikwie. Projekt świątyni odwołuje się do historii Kanady, stąd obecność scen z życia Indian, wszystko to wyrzeźbione w drewnie, z pietyzmem godnym Ojców Pustyni. Krypta skrywa baptysterium, do którego prowadzą dwustronne schody. Ołtarz główny to dzieło Francesco Nagni, a baldachim z płaskorzeźbami przedstawiającymi „Ukrzyżowanie” wyszedł spod dłuta Angelo Bianciniego. Witraże wykonali Marcello Avenali oraz Janos Hajnal, który zaprojektował również niezwykłe konfesjonały z polichromowanego szkła kryształowego. Krótko mówiąc: modernizm po kanadyjsku: powściągliwy, ale nie pozbawiony ducha.

Czas nagli! Ruszamy dalej i dochodzimy do Largo XXI Aprile. Dziś to spokojne miejsce z odrobiną zieleni, ale jego historia sięga głębiej niż korzenie pobliskich drzew. W starożytności teren ten był porośnięty lasem, który Rzymianie traktowali jako miejsce polowań. W renesansie przyszła moda na winnice, a później, w XIX wieku, po zjednoczeniu Włoch, zaczęto zabudowywać ten obszar.

W 1883 roku rozpoczęto budowę kościoła, ale brak funduszy w 1892 roku zatrzymał prace. Dzielnica czekała na swoją szansę aż do lat 20. XX wieku, kiedy to nadano placowi nazwę Largo XXI Aprile, na pamiątkę powstania Włoskiej Partii Komunistycznej. W czasie II wojny światowej, podczas alianckich nalotów, wiele budynków legło w gruzach, w tym i niedokończony kościół. Zamiast niego powstał niewielki zieleniec, który stał się naturalnym miejscem spotkań dla mieszkańców.

Lata 60-te przyniosły renesans placu, stał się centrum życia studenckiego i artystycznego. W 1968 roku odbyła się tu manifestacja przeciwko wojnie w Wietnamie. Dziś, choć przemykają tędy auta, nadal można wyczuć atmosferę tamtych czasów.

Na środku placu wznosi się Monumento ai Caduti della Guardia di Finanza, pomnik ku czci funkcjonariuszy Guardia di Finanza, którzy polegli w czasie I wojny światowej. Monument powstał w 1930 roku, a jego autorem był Amleto Cataldi.

Skręcamy w prawo w Viale XXI Aprile.

Po lewej stronie znajduje się główna siedziba Guardia di Finanza, potężny gmach z lat 1913–1915, zaprojektowany przez Arnaldo Foschiniego, który z równym rozmachem projektował kościoły, jak i budynki o bardziej świeckim przeznaczeniu.

Aleją dochodzimy do Piazza Bologna, placu, który żyje kawą, książkami i rozmowami o polityce. Na początku XX wieku powstał jako serce nowej dzielnicy, a w latach 30-tych i 40-tych wyrósł wokół niego gąszcz nowych budynków. W 1955 roku uruchomiono tutaj linię B metra, co sprawiło, że plac zyskał nowe życie jako ważny węzeł komunikacyjny i towarzyski. Dziś to miejsce spotkań, zakupów i… no dobrze, czasem narzekania na ceny espresso.

Skupmy się teraz na jednym konkretnym budynku, który wyrasta przy alei XXI Aprile niczym racjonalistyczna latarnia morska w architektonicznej mgle tej części Rzymu. Mowa o Edificio Postale di Roma Nomentano.

Ten urząd pocztowy to nie byle jaka skrzynka na listy z duszą Mussoliniego, to prawdziwa perełka włoskiego racjonalizmu, czyli modernizmu po włosku, takiego z odrobiną faszystowskiej ideologii w tle (jak to w latach 30-tych). Budynek powstał w latach 1932–1935 według projektu Mario Ridolfiego, architekta, który potrafił wycisnąć z betonu więcej stylu niż niejeden barokowy mistrz z marmuru.

Budynek, choć przez dekady trochę przykurzony, w 2015 roku przeszedł solidną renowację. Operacja plastyczna trwała kilka lat, ale efekty: miodzio. Dziś budowla nie tylko przyciąga wzrok turystów zagubionych w gąszczu via Nomentana, ale także uczy, że nawet urząd pocztowy może mieć wygląd. Fasada robi wrażenie swoją monumentalnością, surowym wdziękiem i porządkiem. W końcu to urząd.

Ale dosyć tego racjonalizmu, teraz wracamy do mistycyzmu, relikwii i mozaik! Wracamy tą samą drogą, aż do posągu poległych strażników, o którym niedawno była mowa i kierujemy się prosto wzdłuż Viale XXI Aprile, aż docieramy do via Nomentana. Skręcamy w prawo, a po krótkim spacerze w lewo zwrot w via di Sant’Agnese, gdzie już zza drzew wyłaniają się surowe mury kościoła. Przechodzimy przez niepozorną furtkę po lewej i oto jesteśmy: na terenie kompleksu Basilica di Sant’Agnese fuori le mura. Proszę Państwa, prędko stąd nie wyjdziemy.

Na początek opowieść godna legend. Święta Agnieszka Rzymianka, dziewica, męczennica, święta kościoła katolickiego, żyła na przełomie III i IV wieku. Co o niej wiemy? Mało. Czy to, co wiemy, jest prawdziwe? Rzym milczy, a hagiografowie wzruszają ramionami. Ale legenda żyje.

Urodziła się, jak to święci mają w zwyczaju, w arystokratycznej i chrześcijańskiej rodzinie. Już jako dziewczynka postanowiła, że żaden mężczyzna jej nie dorwie, bo oddała się Bogu i złożyła śluby czystości. Gdy wybuchły prześladowania chrześcijan, prawdopodobnie za Dioklecjana (chociaż są tacy, którzy wskazują na Decjusza), odmówiła wyjścia za mąż za syna prefekta. Nie chciała też składać ofiar pogańskim bożkom. Co zrobiła? Opowiedziała o wierności Chrystusowi.

Sąd był szybki i bezwzględny: kara śmierci. Miała wtedy zaledwie 12 lat, ale według prawa już pełnoletnia, więc „proszę bardzo, na arenę”. Legenda głosi, że zginęła w podziemiach stadionu Domicjana (dziś: Piazza Navona), a pochowano ją przy via Nomentana. Jej czaszkę można zobaczyć w kościele przy Piazza Navona, dla miłośników relikwii i mocnych wrażeń. Jest patronką dziewic, narzeczonych, pielęgniarek i ogrodników.

W sztuce przedstawiana jest jako eteryczna dziewczyna z długimi, jasnymi włosami, trzymająca gałązkę palmową, symbol męczeństwa i zwycięstwa nad śmiercią.

Pierwszy kościół w tym miejscu powstał w 342 roku z inicjatywy Konstancji, córki cesarza Konstantyna Wielkiego. Podobno modlitwa do świętej Agnieszki wyleczyła ją z trądu. Świątynia miała 98 na 40 metrów i wyglądała raczej jak zadaszony cmentarz, a nie typowy kościół. Służyła głównie do corocznej uczty pogrzebowej i mszy z okazji męczeńskiej śmierci patronki. Wyposażenie: lampiony, wazy, złote i srebrne lampy oliwne, luksus jak w pałacu Nerona. Dziś pozostały z niej jedynie skromne fragmenty.

Nową bazylikę zbudowano w VII wieku, około roku 625, z rozkazu papieża Honoriusza I, tym razem dokładnie „ad corpus”, czyli nad samym grobem świętej. Aby ciało świętej znalazło się wewnątrz świątyni, kościół wkopano częściowo w ziemię.

Przez wieki bazylika była upiększana przez kolejnych papieży, z większym lub mniejszym wyczuciem. W 1479 r. kardynał Giuliano della Rovere (czyli przyszły papież Juliusz II) dodał dzwonnicę. W XVII wieku przeprowadzono restaurację i dodano trzy portale wejściowe. W 1615 r. uroczyście przeniesiono relikwie Agnieszki i jej siostry Emerencjany pod ołtarz główny, towarzyszył temu nowy srebrny relikwiarz od papieża Pawła V, który także zlecił budowę obecnego cyborium.

Posadzka w stylu cosmatesca zniknęła w 1728 roku, zastąpiona cegłą. W 1855 roku, podczas uroczystości z udziałem Piusa IX, zawaliła się podłoga w pałacu pontyfikalnym: 57 osób rannych! Był dramat, ale też okazja do remontu: nowa posadzka z marmuru, sześć kaplic bocznych i trochę więcej przestrzeni duchowej i fizycznej.

W czasie II wojny światowej bazylika trochę ucierpiała, ale Rzym zna się na szybkiej renowacji, została odnowiona bez większego szwanku.

Do wnętrza wchodzimy przez narteks, gdzie czeka na nas inskrypcja papieża Damazego. Wnętrze: trójnawowe, z kolumnami pochodzącymi jeszcze z pierwszej bazyliki Konstancji.

Nad kolumnami matronea, czyli empory dla kobiet (zwane swojsko „babińcem”), wsparte na kolumnach z VII wieku.

Na końcu nawy głównej absyda z bizantyjską mozaiką z VII wieku: św. Agnieszka jako cesarzowa, u stóp ogień i miecz, symbole męczeństwa. Obok papieże Honoriusz (z modelem bazyliki) i Symmachus (ostatni, który pamiętał oryginalną świątynię).

Na łuku triumfalnym fresk Pietro Gagliardiego: „Męczeństwo św. Agnieszki”.

W centrum uwagi XVII-wieczne cyborium wspierające się na starożytnych kolumnach z porfiru.

Zejście do relikwii wiedzie przez korytarz z 1950 roku. Za kratką relikwiarz z inskrypcją:

“PAULUS V PONT MAX UT SS AGNETIS ET EMERENTIANAE CORPORA HONOREFICIENTUS CONDERENTUR ARCAM HANC ARGENTEAM FIERI IUSSIT IN EAQ(UE) SACRAS RELIQUIAS COLLOCAVIT A D MDCXV PONT XI”

Nieźle jak na papieski wpis w księdze gości.

Ołtarz zdobi także rzeźba św. Agnieszki z 1605 roku autorstwa Nicolasa Cordiera, korpus zaś to dzieło antyczne, głowa i kończyny to już twórczość samego artysty. 

Obok paschalny świecznik z II wieku, za ołtarzem zaś tron papieski z VII wieku.

Strop z kasetonami pochodzi z roku 1606, przedstawia św. Agnieszkę w towarzystwie św. Cecylii i św. Konstancji, a dekoracje ze złota z XIX wieku.

W prawej nawie znajdziemy kaplice: św. Augustyna, św. Szczepana, św. Wawrzyńca z marmurowym ołtarzykiem Guillermusa De Pereriis (uczeń Andrea Bregno), w którym znajdziemy kopię zaginionej głowy Chrystusa Michała Anioła, wykonaną przez… znów Cordiera! Jest też kaplica św. Emerencjany.

Lewa nawa? Bractwo Najświętszego Serca Jezusowego, Madonna Pompejańska (piękne freski z XV w.) i Pobożne Zjednoczenie Córek Maryi.

Na koniec schody z 1590 roku.

Przez korytarz ozdobiony fragmentami z katakumb, wychodzimy na dziedziniec.

Otacza nas dawny klasztor, średniowieczna wieża zegarowa i dzwonnica przylegająca do absydy. Jej dolna część (z tufu i cegły) pochodzi najpewniej z czasów papieża Paschalisa II, a górna to już robota kardynała della Rovere.

Idąc dalej, trafiamy na miejsce, które przypomina, że nawet śmierć potrafi być stylowa: oto Mauzoleum Konstancji, bez cienia przesady najlepiej zachowane cesarskie mauzoleum w Rzymie.

Zbudowane z myślą o wiecznym odpoczynku dla Konstancji, córki samego Konstantyna Wielkiego, oraz jej siostry Heleny, ten okrągły budynek był pierwotnie grobowcem, choć z biegiem wieków jego przeznaczenie zmieniało się.

Dokładna data powstania nie do końca jest znana. Archeologowie i historycy najczęściej celują w okres między 337 a 351 rokiem, czyli czasy, gdy Imperium chyliło się ku upadkowi, ale w sztuce i architekturze jeszcze nie spuszczało z tonu.

Nie minęło wiele czasu, a mauzoleum zapomniało, że miało być grobowcem i zaczęło robić za baptysterium, można powiedzieć, że z martwych powstało w nowej roli. A w roku 1254 papież Aleksander IV dołożył swoje trzy grosze i uczynił zeń kościół. I tak to, co miało być sennym zakątkiem wiecznego spoczynku, stało się miejscem duchowych narodzin.

Z kolei w dobie renesansu, gdy ludzie zaczęli doszukiwać się pogaństwa dosłownie wszędzie (a najlepiej w miejscach, gdzie było dużo wina), zaczęto twierdzić, że budowla była świątynią Bachusa, a wszystko przez mozaiki przedstawiające winobranie. No cóż, nie każdy zbiór winogron musi od razu oznaczać orgię, ale renesansowi antykoloryści widzieli to inaczej.

W XVII wieku obiekt został odrestaurowany. Odzyskano świetność kosztem oryginalnych dekoracji. W tym wypadku zniknęło sporo bezcennych mozaik. Ale spokojnie, nie wszystko stracone. Kolejna modernizacja miała miejsce w XIX wieku i również zakończyła się zniszczeniami. Kiedyś to jednak potrafiono robić renowacje z rozmachem, niekoniecznie z rozumem.

Mimo tych wszystkich przygód, mauzoleum Konstancji po dziś dzień pozostaje jednym z najważniejszych i najlepiej zachowanych przykładów architektury wczesnochrześcijańskiej nie tylko w Rzymie, ale w całym basenie Morza Śródziemnego. Zbudowane na planie koła, sprawia wrażenie monumentalnej rotundy, której elegancja wynika z prostoty formy i dbałości o detal.

Wejdźmy do środka. Przy wejściu dostrzeżemy pozostałości narteksu, dawniej przedsionka, dziś bardziej wspomnienia o nim, bo niewiele się zachowało. Wnętrze podzielone jest na dwie strefy.

Pierwsza to obejście, czyli okrężna część oddzielona od centralnej przestrzeni rzędem kolumn. Obejście pokryte jest kolebkowym sklepieniem ozdobionym mozaikami z IV wieku. Na białym tle, w geometrycznym porządku, układają się owoce, kwiaty, ptaki, a także sceny winobrania, co rozpalało wyobraźnię renesansowych interpretatorów bardziej niż trzeba.

Tuż przy wejściu w oczy rzucają się panele boczne, gdzie przedstawiono Konstancję wraz z jej mężem Hannibalianem, człowiekiem o dość niejasnej biografii. Poza tym możemy podziwiać sceny typu „Traditio legis” (przekazanie prawa)

oraz „Traditio clavum” (przekazanie kluczy), fundamentalne motywy ikonografii chrześcijańskiej.

To jedne z najstarszych zachowanych mozaik chrześcijańskich, datowane na około 360 rok!

W ścianach obejścia wykuto liczne nisze, w których dziś podziwiać można fragmenty fresków z XV, XVI i XVII wieku, prawdziwy przekrój przez epoki, a może raczej galeria zmian gustów papieży i donatorów. W jednej z nisz zobaczymy duży porfirowy sarkofag Konstancji. Ten egzemplarz to kopia, oryginał został przeniesiony do bezpiecznego przytuliska w Muzeach Watykańskich, gdzie cieszy się klimatyzacją i powiedzmy, że spokojem.

Centralna część mauzoleum została podwyższona i wieńczy ją kopuła o średnicy 22,5 metra, co w tamtych czasach robiło wrażenie większe niż dziś zdjęcie na tle Koloseum. Kopuła spoczywa na 12 parach granitowych kolumn w porządku kompozytowym.

Zewnętrzne kolumny mają kapitele zdobione liśćmi akantu i gładkimi wolutami, wewnętrzne zaś dokładnie odwrotnie, jakby ktoś uznał, że symetria to nuda.

Dawniej kopuła dekorowana była scenami biblijnymi zarówno ze Starego, jak i Nowego Testamentu, ale niestety oryginalne dekoracje nie przetrwały. Dziś podziwiać można freski z XVII wieku, mniej historyczne, ale wciąż efektowne. Światło wpada przez 12 alabastrowych okien, co nadaje wnętrzu eteryczny blask i lekkość, zupełnie jakby Duch Święty wchodził przez sufit.

I na koniec perełka z kategorii „kurioza hagiograficzne”: Kościół katolicki uznaje Konstancję za świętą, ale… no właśnie. Istnieje teoria, że to zwykła pomyłka kadrowa. Najprawdopodobniej kanonizowano zakonnicę o tym samym imieniu, a później ktoś, być może niedzielny archiwista, pomylił ją z cesarską córką. Jak widać, nawet w hagiografii zdarzają się „pomyłki systemowe”.

Wychodząc z mauzoleum, zwróćmy uwagę na fragmenty antycznego muru po lewej stronie: to pozostałości oryginalnej bazyliki konstantyńskiej, jeszcze sprzed czasów, gdy wszystko musiało być barokowe i pozłacane.

Wracamy na dziedziniec przed obecną bazyliką, a po lewej stronie zobaczymy drzwi prowadzące do katakumb św. Agnieszki, miejsca cichego, ale pełnego opowieści.

Święta Agnieszka pochowana została na istniejącym tu już w III wieku cmentarzu hipogeańskim, który prawdopodobnie należał do jej rodziny. Do dziś zachowała się najstarsza część, zwana Rejonem 1. Z czasem, w IV wieku, do pierwotnego cmentarza dobudowano kolejne rejony, aż uzbierało się ich cztery, rozmieszczone na trzech poziomach.

Potem kompleks został zapomniany, aż odkryto go na nowo w XVI wieku. Niestety, w XVIII wieku katakumby padły ofiarą poszukiwaczy skarbów, którzy uznali, że kości świętych mogą skrywać coś więcej niż duchowe bogactwo.

Katakumby dzielą się na cztery rejony:

• Rejon 1 – najstarszy, z połowy III wieku, odkryty przez Mariano Armelliniego w 1869 roku. To tu spoczywa sama święta Agnieszka.

• Rejon 2 – z początku IV wieku, niestety najbardziej splądrowany.

• Rejon 3 – również z IV wieku, największy i, na szczęście, nienaruszony przez rabusiów. Rozciąga się pod zabudowaniami klasztoru i via Nomentana. Odkryty również przez Armelliniego, a większość znalezisk z tego rejonu znajduje się dziś w Muzeach Watykańskich.

• Rejon 4 – odkryty dopiero w 1972 roku, położony między obecną a konstantyńską bazyliką. Ta część powstała już po zbudowaniu bazyliki przez Konstantyna.

Katakumby można zwiedzać, oczywiście z przewodnikiem, bo błądzić po podziemiach bez mapy to słaba rozrywka. Zwiedzanie odbywa się od wtorku do soboty, w dwóch turach: 10:00–13:00 oraz 15:00–18:00, z wyjątkiem środy, kiedy czynne są tylko rano. Zwiedzanie trwa około 30 minut i zaczyna się o każdej pełnej godzinie.

Na tym kończymy drugą część naszego spaceru wzdłuż via Nomentana, obyło się bez potknięć o groby i pomyłek świętych. Część trzecia i ostatnia już wkrótce!

——————————-
Podoba Ci się Spacerownik po Rzymie? Postaw nam kawę, przy kawie teksty szybciej się piszą

Bibliografia:

• BONITO OLIVA A., Architettura del sublime, Milano 2007;
• DE GUTTRY I., Guida di Roma moderna, Roma 1978;
• GIORGIO CARPANERTO, I quartieri di Roma, Roma 1997;
• CLAUDIO RENDINA, DONATELLA PARADISI, Le strade di Roma, Roma 2004;
• CLAUDIO RENDINA, I quartieri di Roma, Roma 2006;
• MARIO ARMELLINI, Le chiese di Roma dal secolo IV al XIX, Roma1891;
• CHRISTIAN HÜLSEN, Le chiese di Roma nel Medioevo, Firenze 1927;
• CLAUDIO RENDINA, Le chiese di Roma, Roma 2000.

Artykuł Nomentano cz.2 – Św. Agnieszka pochodzi z serwisu Zagubieni w Rzymie.

Przez najbliższe trzy spacery zanurzymy się w mniej znaną, ale niezwykle fascynującą dzielnicę Rzymu, Nomentano. To miejsce, które z pozoru wydaje się ciche, spokojne i niepozorne, ale pod powierzchnią kryje niespodzianki, historie, osobliwości i zakamarki. Przed nami część pierwsza tej podróży. Zapraszamy!

Zacznijmy od kilku słów o historii. Nomentano to Quartiere V, czyli piąta dzielnica Rzymu, rozciągająca się od północnej części Murów Aureliana, zaraz za bramą Porta Pia.

Dzielnica powstała w ramach administracyjnego podziału Rzymu w 1921 roku, kiedy to miasto podzielono na piętnaście Quartieri. Nomentano zajmuje 3,26 km² i nazwę swoją zawdzięcza ulicy via Nomentana, której kręgosłupowy przebieg przecina ją niczym klasyczna rzymska droga bo, jak się zaraz okaże, właśnie nią była.

Pierwsze poważniejsze zabudowania pojawiły się tu dopiero pod koniec XIX wieku, wcześniej było tu więcej winnic niż ludzi. W okresie dwudziestolecia faszystowskiego (1922–1942) dzielnica zaczęła kwitnąć jak wiosenna glicynia, nie tylko się rozbudowała, ale i stała się modnym miejscem zamieszkania dla klasy średniej i urzędników. Niestety, podczas II wojny światowej okolica nie uniknęła zniszczeń. Bombardowania aliantów dosięgły i tej części miasta. Po wojnie dzielnica została odbudowana i na gruzach powstały nowe historie.

Via Nomentana, główna arteria dzielnicy, ma rodowód sięgający głębokiej starożytności. Dzisiejsza ulica pokrywa się z trasą antycznej via Nomentana, drogi konsularnej, jednej z tych, które rzymski senat chętnie kazał budować, by armie mogły maszerować, podatki płynąć, a legioniści nie gubili się w lesie.

Budowę tej drogi rozpoczęto w 280 r. p.n.e. z rozkazu konsula Marcusa Valeriusa Maximusa Potitusa. Początkowo trasa prowadziła z Rzymu do miasta Nomentum (dzisiejsza Mentana), a później przedłużono ją aż do Eretum (czyli obecnego Monterotondo). W sumie 34 kilometry starannie utwardzonej ambicji Imperium.

Nasz spacer zaczynamy tuż za Murami Aureliana, dokładnie za Porta Pia, o której już wcześniej opowiadaliśmy w tym poście.
Stajemy na Piazzale di Porta Pia, a tam, w samym sercu placu, nie sposób nie zauważyć pełnego werwy Pomnika Bersaglierów z 1932 roku.

Autorem rzeźby był Publio Morbiducci, a całość powstała według projektu Italo Mancini, oczywiście na polecenie samego Benito Mussoliniego, który, jak głosi inskrypcja na pomniku, także był Bersaglierem. Nie jest jasne, czy faktycznie biegał tak szybko jak oni, ale wizerunkowo na pewno próbował.

Formacja Bersaglierów, czyli lekka piechota z mechanizmem turbo w nogach, powstała w 1836 roku, a podczas swej pierwszej publicznej parady w Turynie, 1 lipca tegoż roku, wywołała opad szczęk wśród widowni. Maszerowali bowiem w tempie 130 kroków na minutę. Dziś nadal słyną z defilad wykonywanych… w biegu!

Na podstawie monumentu dostrzec możemy inskrypcję Benito Mussoliniego.

Po prawej stronie via Nomentana zobaczymy rozległy kompleks Villa Patrizi, niegdyś urocza rezydencja wiejska rodu Patrizi Naro Montoro, zaprojektowana w stylu rokoko przez Sebastiano Cipriani na początku XVIII wieku.

W 1907 roku markiz Filippo Patrizi przekazał ją w ręce administracji Kolei Włoskiej: z dworu do dworca, można by rzec. W latach 1911–1925 architekt Pompeo Passerini przerobił budynek na siedziby dwóch ministerstw: Robót Publicznych i Transportu.

Idąc dalej via Nomentana, dochodzimy do neogotyckiego kościoła Corpus Domini (1888–1893), projektu belgijskiego architekta Arthura Verhaegena, który współpracował z Włochem Carlo Busiri Vici.

Wnętrze skrywa freski Virginio Monti i przyjemną, trójnawową przestrzeń.

Zaraz za kościołem skręcamy w boczną via dei Villini. Pod numerem 34 wita nas Klasztor Notre-Dame des Oiseaux, zaprojektowany przez Carlo Busiri Vici w 1900 roku, imponujący, ale nas bardziej interesuje to, co znajduje się pod nim.

Wejście numer 32 prowadzi do jednego z najbardziej tajemniczych miejsc w okolicy:

Katakumby św. Nikomedesa, zupełnie nieznane turystom, ukryte niczym karta dań w rzymskiej trattorii bez menu. Święty Nikomedes Rzymski, kapłan i męczennik, został zamordowany około 90 roku n.e. za organizowanie chrześcijańskich pochówków, co wówczas było zajęciem równie niebezpiecznym, co polityka.

Jego szczątki spoczywają dziś w Bazylice św. Praksedy na Eskwilinie. Katakumby odkrył Antonio Bosio w początkach XVII wieku, znany z tego, że potrafił znaleźć starożytne groby szybciej niż przeciętny rzymianin znajduje miejsce parkingowe. Do lat 20-tych XX wieku odkryto tu 160 metrów podziemnych korytarzy na dwóch poziomach. Popularnie nazwano je imieniem Nikomedesa, choć archeolodzy podejrzewają, że mamy do czynienia z prywatnymi hypogeami połączonymi siecią tuneli.

Chcesz zwiedzić? Trzeba zdobyć pozwolenie z Pontificia Commissione di Archeologia Sacra i zebrać 220 euro. Zwiedza się w grupach po 15 osób. Podczas II wojny światowej miejsce to służyło jako… schron przeciwlotniczy.

Wracamy na via Nomentana i dochodzimy do ulicy via Cagliari, w którą skręcamy i dochodzimy na jej koniec. Tam, na rogu znajduje się MACRO, czyli Museo d’Arte Contemporanea di Roma.

Budynek powstał w latach 1908–1922, a jego autorami byli Gustavo Giovannoni i Alfredo Palopoli. Kolekcja to ponad 600 dzieł z drugiej połowy XX wieku. Uwaga: wstęp darmowy, czyli rzecz w Rzymie niemal równie rzadka jak wolny stolik bez rezerwacji.

Znowu wracamy na via Nomentana i napotykamy kościół San Giuseppe, zbudowany w latach 1902–1905, według projektu wspomnianego już Carlo Busiri Vici.

Kościół reprezentuje styl neoromański, z ceglaną fasadą, trzema łukami portyku i piękną rozetą. Na fasadzie mozaika z herbem papieża Piusa X oraz herbem Kanoników Laterańskich. Wnętrze to trzy nawy, absyda w stylu cosmatesca, dzieło Eugenio Cisterna, a całość dopełnia rzeźba „Św. Józef” autorstwa Francesco Nagni.

Wreszcie dochodzimy do Villa Torlonia, perełki, która przez wieki była własnością możnych rodów: Pamphilij, potem Colonna, aż w 1797 roku kupił ją książę-bankier Giovanni Raimondo Torlonia, by stworzyć godną rezydencję dla syna Alessandro. Prace rozpoczęto w 1806 roku, a nad całością czuwał Giuseppe Valadier. Później projekt rozwijał Giovan Battista Caretti, tenże stworzył m.in. Świątynię Saturna, Trybunę z Fontanną, Amfiteatr, Kaplicę św. Aleksandra i inne bajkowe detale.

W roku 1919, przy okazji kopania schronu przeciwlotniczego (dla Mussoliniego), odkryto tu… katakumby żydowskie z III–IV wieku. Takie rzeczy tylko w Rzymie. Benito zamieszkał w willi w 1920 roku, a książę Torlonia, z niechęcią, przeniósł się do pobliskiego Casino delle Civette.

Po wojnie kompleks niszczał, aż w 1978 roku odkupiło go miasto. Dziś to publiczny park miejski, pełen zieleni, historii i… wiewiórek.

Wejście do parku to dzieło samo w sobie: monumentalna brama z lat 1905–1911, projektu Enrico Gennari. Propyleje z trawertynu, żelazna brama, brązowe orły, loggie z jońskimi kapitelami, Rzym wie, jak zrobić pierwsze wrażenie. Po bokach kopie rzeźb: „Pandora”, „Pudicizia” i „Fauno”, oryginały czekają w muzeum w Casino Nobile.

W samym sercu parku Villa Torlonia, pośród dostojnych alei, bujnych zarośli i przypadkowych kotów, znajdziemy trzy główne budynki, które tworzą ten nieco bajkowy kompleks willowy. To tutaj, między klombem a kolumną, rzymska elegancja spotyka się z architektoniczną fantazją i odrobiną dyktatorskiego dramatu. Zacznijmy od najważniejszego z rodzeństwa: Casino Nobile.

To właśnie ten budynek pełnił funkcję głównej rezydencji książąt z rodu Torlonia, a zatem to serce całej opery. Klasycystyczny do bólu (ale tego przyjemnego bólu estety), z monumentalnymi marmurowymi kolumnami.
Całość, portyk frontowy (pronaos) i boczne portyki, to dzieło Giovan Battista Carettiego. Ten sam artysta we wnętrzach pozwolił sobie na trochę stylistycznego szaleństwa: neogotyckie detale przeplatają się tam z motywami neopompejańskimi, czyli coś dla fanów zarówno średniowiecza, jak i erupcji Wezuwiusza.
Fasada budynku ozdobiona jest niezwykle efektownym „Triumfem Bachusa” wykonanym z terakoty przez Rinaldo Rinaldiego, ucznia samego Antonia Canovy. Gdyby Bachus wiedział, że tak go uwieczniono, zapewne wzniósłby toast.

Dziś we wnętrzach Casino Nobile mieści się Museo di Villa Torlonia. Ale nie wszystko tu pachnie marmurem i freskiem, z piwnicy bowiem można zejść do bunkra Benito Mussoliniego z 1942 roku. Tak, Duce miał tu swoją kryjówkę. Obok bunkra znajduje się sala stylizowana na grób etruski dla tych, którym brakuje trochę antycznej melancholii w życiu.

Rzut beretem i mamy Casino dei Principi.

Ten z pozoru skromniejszy budynek ma równie ciekawą historię. Kiedyś stała tu zwykła winnica, gdzie winogrona robiły karierę jako przyszłe Chianti. Ale w latach 1835–1840 Giovan Battista Caretti uznał, że czas na zmianę klimatu i przekształcił budynek w reprezentacyjny domek książęcy. To tu odbywały się wystawne przyjęcia, koktajle i wieczory pełne romansów oraz intryg godnych opery. Domek był połączony z Casino Nobile podziemną galerią: dyskretne przejście idealne dla tych, którzy nie chcieli, by ich widziano w piżamie.

Dziś w budynku mieści się Rzymska Szkoła Artystyczna, a w powietrzu nadal unosi się zapach kreatywności… i może odrobiny wina.

Na drugim krańcu parku czeka na nas Casina delle Civette, czyli Domek Sów.

Na pierwszy rzut oka wygląda jak chata z baśni braci Grimm, ale tak naprawdę to dawny domek alpejski (Capanna Svizzera) zamówiony przez Alessandro Torlonia w 1840 roku.
W 1908 roku jego następca, książę Giovanni Torlonia Il Giovane, zamarzył sobie coś bardziej… magicznego. Zlecił architektowi Enrico Gennariemu przebudowę w duchu romantycznego średniowiecza, z loggiami, wieżyczkami i niezliczoną ilością witraży. Budynek wygląda jak krzyżówka zamku księżniczki Disneya z rezydencją czarodzieja.
W 1914 roku zamontowano witraż przedstawiający sowy, dzieło Duilio Cambellottiego i tak narodziła się Casina delle Civette. Stała się prywatną rezydencją Giovanniego, który chyba lubił, gdy mądrość patrzyła na niego z każdego kąta. Wnętrza zachwycają mozaikami, majoliką i stiukami.

Ale to nie koniec parkowych atrakcji. Co to, to nie!

– Fałszywe Ruiny, czyli przykład na to, że nawet w XVIII wieku lubiano „retro stylizacje”. Modę na dekoracyjne ruinki wprowadził kardynał Girolamo Il Colonna di Sciarra, a projekt wykonał Ignazio Muratori. Materiały sprowadzono z prawdziwych ruin Villa di Domiziano w Castel Gandolfo, zatem mamy do czynienia z fałszywką z prawdziwego kamienia! Niestety Muratori zmarł w 1763 roku, zanim zdążył zrealizować swoją wizję. Dzieła dokończył w 1842 roku niezawodny Caretti, na polecenie księcia Torlonia.

– Teatro Torlonia, teatr, który miał być pomnikiem miłości… i chyba ambicji. Projekt Giuseppe Jappelliego z 1839 roku został wcielony w życie przez Quintiliana Raimondiego i Carettiego w 1840 roku, z okazji ślubu księcia Alessandro z Teresą Colonna. Herby obu rodów na fasadzie mówią wszystko. Ukończony w pełni dopiero w 1871 r., przez lata służył bardziej jako ozdoba niż scena. Jedna wzmianka mówi, że w 1905 roku książę Giovanni wystawił tam sztukę „Il profilo di Agrippina”. Mussolini nie był fanem sztuk teatralnych więc teatr popadł w ruinę, aż odrestaurowano go w 2013 roku i otwarto dla publiczności 7 grudnia.

– Świątynia Saturna, zbudowana w latach 1836–1838, według projektu Carettiego, który tym razem inspirował się świątynią Eskulapa z Villa Borghese. Portyk z granitu, tympanon z „Historią Bachusa”, fronton z „Alegorią życia ludzkiego” i w centralnej części sam bóg Saturn, obiekt wygląda jak mitologiczny kadr w 3D. Niestety, do dziś nie doczekał się restauracji. Saturn chyba zasnął na posterunku.

– Trybuna z Fontanną, ostatnie dzieło Carettiego w tym kompleksie. W niszy znajdowała się niegdyś dekoracja „Ucieczka Eneasza z Troi”, dziś już niewidoczna. Z bocznych nisz patrzyły popiersia z kolekcji Torloniów. Dziś zostało jedno. Reszta, jak Eneasz, uciekła.

– Plac turniejowy, średniowieczna fantazja Jappelliego. Trybuny wykonano z peperino z Albano, a w tle widniały trzy czerwono-czarne namioty dla księżnej i jej dam. Namiot księcia stał na wzgórzu, niestety, dziś go nie odnajdziemy. Rozłożył się gdzieś w czasie.

– Obeliski, dwa kolosy o wysokości ponad 10 metrów i wadze 22 ton, z różowego granitu z Baveno. Ustawione po obu stronach Casino Nobile: jeden 4 czerwca 1842 r. ku czci Giovanniego Torlonia, drugi 26 lipca na święto św. Anny, ku czci jego żony. Hieroglify wyrył barnabita Luigi Ungarelli, bo przecież co to za obelisk bez egipskiego szyfru?

– Kolumny honorowe, pierwsza w pobliżu obelisku księżnej, dla Carla Torlonia; druga dziś w eksedrze teatru, ale oryginalne miejsce nieznane.

– Szklarnia Mauretańska, zaprojektowana w 1840 r. przez Jappelliego i Canevę. Styl mauretański, klimat egzotyczny, funkcja praktyczna. Działała aż do lat 30. XX w., dziś odrestaurowana, czeka na odkrywców.

– Pomarańczarnia, owocowy pawilon z 1839 r., zlecony przez księcia Alessandro. Dziś to klimatyczny bar, cytrusy zamieniono na cappuccino.

Kompleks Villa Torlonia to dziś siedziba Museo di Villa Torlonia i choć o samych dziełach sztuki opowiemy przy innej okazji, warto już teraz wiedzieć, że spacer po tym miejscu to jak podróż w czasie z przystankami w różnych epokach i stylach.

Na tym kończymy część pierwszą naszego spaceru po dzielnicy Nomentano. Przeciągnij się, wypij espresso i przygotuj na ciąg dalszy, bo Rzym nie powiedział jeszcze ostatniego słowa!

——————————-
Podoba Ci się Spacerownik po Rzymie? Postaw nam kawę, przy kawie teksty szybciej się piszą

Bibliografia:

• Carlo Ceschi, Le chiese di Roma: dagli inizi del neoclassico al 1961, Bologna 1963;
• Claudio Rendina, Le chiese di Roma, Roma 2000;
• Armando Bussi, Villa Patrizi e dintorni – Storia e storie, Roma 2015;
• Roberto Quintavalle, Alessandro Torlonia e Via Nomentana nell’Ottocento, Roma 2008;
• Annamaria Agati, Villa Torlonia Guidata, Roma 2007.

Artykuł Nomentano cz.1 – Villa Torlonia pochodzi z serwisu Zagubieni w Rzymie.